ถึงเธออันเป็นที่รัก, ว่าด้วยเรื่องราวในชีวิต, เรื่องทุกเรื่องของทุกเรื่อง

ถึงเธออันเป็นที่รัก ๔

มิถุนายน 28, 2015

ถึงเธออันเป็นที่รัก

วันนี้เป็นวันอาทิตย์
และเป็นวันอาทิตย์ในรอบหลายๆเดือนที่ผมได้พัก หลายเดือนที่ผ่านมา ผมทำงานเจ็ดวันต่อสัปดาห์ สามสิบหรือสามสิบเอ็ดวันต่อเดือน และสิบสองถึงสิบแปดชั่วโมงต่อวัน ก่อนหน้านี้ ผมหมายถึง ๔-๕ เดือนที่ผ่านมา ผมค่อนข้างละเลยเรื่องของการดูแลสุขภาพของตัวเองไปพอสมควร ห่างไกลจากคำว่าออกกำลังกาย ไม่รู้จักว่าอาหารควรจะกินมื้อไหนบ้างในแต่ละวัน ผมสูบบุหรี่จัดมาก วันนึงไม่เคยต่ำกว่าสองซอง สุขภาพผมแย่เอาไม่น้อยเลยทีเดียว

ราวๆปลายเดือนก่อนผมตัดสินใจเลิกบุหรี่ การเลิกบุหรี่ครั้งนี้สำหรับผมไม่ได้ลำบากกว่าทุกครั้ง และไม่ทรมาณเหมือนที่ใครหลายคนพูด ผมเลิกบุหรี่อย่างเรียบง่ายแค่บอกตัวเองว่ามันไม่ดีอย่าไปสูบแค่นั้น ที่น่าแปลกคือมันไม่มีอาการทรมาณหรืออยากบุหรี่อีกเลยนับตั้งแต่วันนั้น หลังจากเลิกบุหรี่ผมก็ค่อยๆมาจัดการกับชีวิตตัวเองใหม่ ค่อยๆหันมาดูแลตัวเอง ปรับเวลาการใช้ชีวิต เปลี่ยนพฤติกรรมการทานอาหาร และเริ่มหาเวลาออกกำลังกาย ผมยังบอกคุณไม่ได้หลอกครับว่ามันดีขึ้นหรือเปล่า เอาเป็นว่าผมขอลองทำไปสักพัก แล้วจดหมายฉบับอื่นผมค่อยเล่าให้คุณฟังใหม่ว่าผมออกกำลังกายแล้วมันดีขึ้นอย่างไรบ้าง

วันนี้เป็นวันหยุด เพราะใครหลายคนในชีวิตอยากให้ผมได้พักบ้าง เขาเหล่านั้นดูเหมือนจะเป็นห่วงผมเอาการ แต่ก็ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ หากจะมีใครสักคนเป็นห่วงผม เพราะผมมักจะเป็นห่วงทุกคนที่เขามาในชีวิตผมเสมอ เขาจะกินอิ่มไหม นอนหลับสบายไหม มีปัญหาอะไรหรือเปล่า และผมจะช่วยเหลือคนเหล่านั้นเสมอเท่าที่ผมช่วยได้ ผมบอกตัวเองเสมอว่าผมไม่ยอมมีความสุขคนเดียวแน่ๆ ถ้าคนรอบข้างผมยังเต็มไปด้วยความทุกข์ เราจะกินข้าวอิ่มใจได้อย่างไร ถ้าเพื่อนเรา พี่น้องเรายังกินไม่อิ่มท้อง คุณว่าจริงมั้ย?

เล่าเรื่องวันหยุดของผมดีกว่า ไอสไตน์บอกว่าเวลาที่เรามีความสุขมันจะเดินเร็วเสมอ และมันก็มักจะเป็นอย่างนั้น วันนี้ผมออกจากบ้านไปรับเพื่อน เราไปทานข้าวกับที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งของรุ่นพี่ที่ผมนับถือ ผมเลือกสลัดอกเป็ดเป็นมื้อเที่ยง (บอกแล้วว่าผมพยามดูแลตัวเองให้ดี 🙂 ) เหมือนทุกครั้งที่ไปไหนมาไหน ใครหลายคนชอบชวนผมคุยถึงเรื่องที่ว่า จะทำอย่างไรกับอนาคตของจังหวัดนี้ เราจะทำอะไรให้มันได้บ้าง คุณรู้มั้ย? ว่าผมดีใจเสมอเลยที่ใครเหล่านั้นมาถามผม มันทำให้ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ผมทำและกำลังจะทำในอนาคตมันมีประโยชน์กับจังหวัดนี้จริงๆ ตกบ่ายผมกับเพื่อนก็ตกลงกันว่าเราควรจะออกไปหาร้านกาแฟนั่งกินกัน จะได้ไม่รบกวนรุ่นพี่ของผมมากเกินไป

ร้านบ้านนักเขียนเป็นร้านที่เราเลือกไป ผมไม่ได้มาที่นี่นานจนไม่รู้ว่า ทุกวันอาทิตย์เขามีตลาดสีเขียวให้ชาวบ้านเอาของมีคุณภาพมาขาย เป็นแนวคิดที่ดีมากๆ เรา -ผมและเพื่อน นอกจากเราจะฆ่าเวลาระหว่างรอฝนหยุดด้วยการนนั่งอ่านหนังสือจิบชาจีนแล้ว เรายังถกกันเรื่องอนาคตในชีวิต การสร้างครอบครัว การทำงาน มันเป็นเรื่องแปลกเเสมอเมื่อผมมาย้อนคิด เพื่อนที่โตมาด้วยกัน วิ่งเล่นโดยไม่เคยคิดถึงอย่างอื่น กลับมานั่งคุยกันถึงเรื่องอนาคตของชีวิต

เรามาไกลเกินวัยเด็กไปแล้วจริงๆ

ท้ายจดหมายฉบับนี้ ผมแค่อยากบอกว่าคุณคงเบื่อ เบื่อจดหมายที่มีแต่เรื่องผม แต่ผมแค่อยากบอกคุณว่าผมไม่เคยเบื่อที่จะเขียน และผมจะเขียนมันไปเรื่อยๆ จนกว่าผมจะหาเหตุผลที่จะเลิกเขียนมาหยุดมันได้ ระหว่างนี้ คุณก็ทนอ่านมันไปหน่อยนะครับ บางทีมันอาจจะเป็นเหมือนที่ผมชอบพูดเสมอ มันอาจจะเป็นปกติสุขของผม เป็นความปกติในชีวิตที่ผมทำแล้วมีความสุข

ด้วยรัก
คิม

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply