ถึงเธออันเป็นที่รัก, ว่าด้วยเรื่องราวในชีวิต, เรื่องทุกเรื่องของทุกเรื่อง

ถึงเธออันเป็นที่รัก ๖

กรกฎาคม 2, 2015
FullSizeRender

เวลาพาเราเข้าสู่เดือนกรกฏาคมของปี 2558 อย่างเต็มตัวแล้ว
ในภาคใต้ช่วงเวลานี้คือเวลาแห่งฤดูฝน แต่กรกฏาปีนี้ ฝนตกน้อยจนน่าใจหาย

วันนี้ในช่วงเวลาหนึ่งของวัน ผมแวะไปร้านกาแฟที่คุ้นเคย ร้านกาแฟที่วิวดีที่สุดในจังหวัด เพราะว่าเป็นจุดที่มองเห็นสัญลักษณ์ของจังหวัดได้อย่างชัดเจน ผมนัดเพื่อนมาคุยเรื่องงานกันที่ร้านนี้ นอกจากเรื่องงานแล้วเรายังคุยกันเรื่องจิปาถะของชีวิต

ใครสักคนถามผมถึงเรื่องลูก ในรอบสัปดาห์นี้มีคนถามผมหลายต่อคนแล้วว่าเมื่อไหร่ผมจะมีลูก หรือทำนองว่าคิดจะมีลูกตอนอายุเท่าไหร่ เป็นคำถามที่ชวนขันในใจเพราะผมในวัยนี้ และในช่วงเวลาแห่งสังคมยุคนี้ ยังไม่ใช่วัยแห่งการสร้างครอบครัว อันที่จริงแล้วผมว่าคนที่ถามคำถามเหล่านั้นเขาอาจจะมองข้ามสถาณการณ์จริงในปัจจุบันไปอยู่หลายก้าว ผมว่าคำถามที่เขาควรถามผมมากที่สุด คือเมื่อไหร่ที่ผมกับคุณจะได้เจอกัน เมื่อไหร่ที่ผมจะได้เจอกับคนที่ผมจะรัก ดูจะเข้าท่าเสียมากกว่า 🙂

จดหมายหลายๆฉบับก่อน ที่ผมเขียนถึงขึ้น ผมรอฝนแรกที่จะตกลงมาในหน้าฝนปีนี้ วันนี้ที่ร้านกาแฟในระหว่างคุยงาน ฝนตั้งเค้ามาแต่ไกลในขณะที่ลมพัดแรง ใจผมตื่นเต้นเหลือเกินที่จะได้นั่งมองฝนแรกของฤดูกาลท่ามกลางบรรยากาศกลางทุ่งนาและภูเขาแห่งบ้านเกิด ภาพตรงหน้ามันงดงามและปิติใจ -ฝนเทลงมาอย่างไม่น่าแปลกใจ แต่สิ่งที่ผมแปลกใจและฉงนใจมาก ฝนครั้งนี้เทลงมาไม่ทันถึงหานาทีฟ้าก็เปิดอีกครั้ง ผมไม่อยากนับมันว่าเป็นฝนแรกของฤดูฝนนี้ มันยังตกไม่ทันได้ให้ต้นไม้ฉ่ำน้ำ ไม่ได้ทันได้ให้จมูกผมได้กลิ่นฝน และไม่ทันได้ให้หัวใจผมฉ่ำความรักที่ผมตั้งตารอฝนแรกแห่งฤดู

และคงเหมือนทุกครั้งในเกือบทุกเรื่อง ผมทำได้แค่ขอบเขตที่ผมทำได้ บางครั้งบางอย่างการเฝ้ารอด้วยใจสม่ำเสมอไม่ตระหนกใจจนเกิดไป ดูจะเป็นวิธีการที่ดีที่สุด เหมือนฝนในปีนี้และเหมือนอีกหลายเรื่อง ผมคงต้องเข็มแข็งที่จะเฝ้ารอ

เพราะความหวังในใจมันทำให้การเฝ้ารอมีความหมายและงดงามเสมอ

ด้วยรัก
ระหว่างรอเข้าประชุมรอบค่ำ

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply