ถึงเธออันเป็นที่รัก, ว่าด้วยเรื่องราวในชีวิต, เรื่องทุกเรื่องของทุกเรื่อง

ถึงเธออันเป็นที่รัก ๗

กรกฎาคม 5, 2015
FullSizeRender

ถึงเธออันเป็นที่รัก
เช้านี้ทุกอย่างยังคงอยู่เหมือนเดิม กองเอกสารรกในออฟฟิศที่รอใครสักคนมาตรวจสอบ ขวดน้ำระเกะระกะที่ว่างอยู่บนโต๊ะในห้องประชุม ดูเหมือนเมื่อคืนใครหลายคนจะรีบร้อนออกจากที่นี่ – ระยำ เมื่อคืนคุณรู้มั้ยว่าผมสามารถใช้คำนี้ได้เลย เวลาสั้นๆในที่สโมสรยามกลางคืน ผมเห็นอำนาจของการมีอิทธิพล ความบ้าบิ่นของวัยรุ่น และคราบเลือด มันกลายเป็นเรื่องธรรมดา! มันอาจจะจริงที่ว่าสิ่งที่บัดซบกว่าความเลว คือการที่เราไม่ไยดีกับความเลวนั้น มันน่าเจ็บใจ 

เช้านี้ผมตื่นมาจากใต้โต๊ะทำงานในออฟฟิศท่ามกลางความสับสนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นจากเมื่อคืน เช้าที่ผมมีชีวิต มันอาจจะเป็นเช้าที่ใครอีกคนไม่คนบนโลกไม่มีวันได้ตื่นมาเห็น มันเป็นวันอาทิตย์ที่ผมมีงาน ผมมีประชุมที่น่าเบื่อและกินเวลานานถึง ๕ วัน แต่ผมไม่ยอมให้มันมาพลากวันอาทิตย์ไปจากชีวิตผมได้ ผมตัดสินใจโดดประชุมและไปขับรถเล่นทบทวนเรื่องต่างๆที่ผ่านเข้ามา ในรอบไม่กี่ชั่วโมง รอบวัน จนถึงรอบอาทิตย์

การขับรถของผมเรียบง่ายและไม่ซับซ้อน ผมมักจะเรื่องเส้นทางที่ผมไม่เคยไป -ผมไม่เกี่ยงว่าถนนตรงนั้นจะเป็นโคลน ดินแดง หรือมันจะตัน ผมก็จะขับมันไปเรื่อยๆ ในขณะที่สมองผมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ผมว่ามันเป็นความสุขอย่างหนึ่งในชีวิตผม ความสุขที่เต็มไปด้วยต้นทุน

เช้านี้ผมฆ่าเวลาด้วยการขับรถ ฟังเพลง และ ขบคิด บนถนนดินแดงสายหนึ่งวางตัวขนานกับคลองที่กำลังเนื้อหอมในขณะนี้ และโดยไม่มีสติ ผมว่ามันเป็นสัญชาตญาณที่ทำให้ผมจอดรถ ในใจคิดถึง รงค์ วงษ์สวรรค์ ประโยคที่ท่านเคยพูดว่า “เป็นผู้ชายต้องสร้างบ้านก่อนอายุสามสิบ ถ้าหลังจากนี้มันจะยาก” ลอยขึ้นมาทันทีในหัวผม ในขณะที่ใจผมตอบตัวเองไปว่า “ผมว่าผมเจอที่ ที่จะสร้างสวนทูนอินในอนาคตแล้วล่ะ”

ลำคลองสายๆเล็กทอดตัวอยู่กลางทุ่งนา เป็นจุดสิ้นสุดของลำคลองสายนั้นก่อนที่จะไหลลงสู่ลำคลองใหญ่ และหากคุณเดินเลาะลำคลองเล็กๆนั่นไปกับผม คุณจะเจอลำคลองใหญ่ที่พอมองออกไปจะเห็นปากอ่าวที่น้ำไหลลงสู่ทะเลพอดี มันสวยจริงๆ นานเท่านานที่ผมตกอยู่ในภวังค์ และนานเท่านานที่คำว่าการสร้างบ้านมันหายไปจากสมองผม วันนี้ผมกลับมาคิดถึงมันอีกครั้ง และความฝันเล็กๆมันก่อตัวขึ้นในใจผมแล้ว

ท้ายจดหมายฉบับนี้ ระหว่างที่ผมสร้างสวนทูนอินของผม ต้นไม้ทุกต้น ดอกไม้ทุกดอก ผมจะวางมันอย่างปราณีตที่สุดเท่าที่มันควรจะอยู่ ห้องทำงาน ห้องหนังสือจะอวนไปด้วยกลิ่นของดอกไม้และสาปโคลนจากทะเลแถวนั้น ผมรักที่ตรงนั้นและหวังว่ามันจะมีใครสักคนมารักที่ตรงนั้นร่วมกับผม คนที่จะมาสร้างชีวิตในดินแดนชุ่มน้ำ

เราพบสัจธรรมในทุกวัน ว่าทุกเวลาย่อมมีการสูญเสียของสิ่งหนึ่ง
และเราจะพบว่าการสูญเสียของสิ่งหนึ่งมันก่อให้เกิดการเริ่มต้นใหม่ของอีกสิ่งเสมอ

ด้วยรัก

 

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply