ถึงเธออันเป็นที่รัก, ว่าด้วยเรื่องราวในชีวิต, เรื่องทุกเรื่องของทุกเรื่อง

ถึงเธออันเป็นที่รัก ๑๐

กรกฎาคม 14, 2015
KIM_3066

ถึงเธออันเป็นที่รัก
กรุงเทพช่วงเดือนกรกฏาคมไม่น่าพิศมัยนัก อันที่จริงแล้วสำหรับผมไม่ว่าช่วงเวลาไหนกรุงเทพมันก็ไม่น่าพิศมัยเสมอสำหรับผม บ่อยครั้งที่ผมเบื่อในความมีทุกอย่างของกรุงเทพ ทุกอย่างยั้วเยี้ยะไปเสียหมด คนมากมาย รถมากมาย วุ่นวายเสียจนไม่มีจุดหลบฉี่ข้างถนน

 

ตั้งแต่ผมลาออกจากมหาวิทยาลัยในกรุงเทพเมื่อราวสามสี่ปีก่อน ก็ไม่บ่อยครั้งนักที่ผมจะไปเยือนมหานครแห่งนั้น โดยมากถ้าไม่ใช่ธุระหรือเรื่องสลักสำคัญอะไรผมมักจะเลี่ยงการเดินทางมากรุงเทพเสมอ

แต่การมากรุงเทพรอบนี้มันเปลี่ยนทัศนคติหลายอย่างสำหรับผม
ผมมีเวลาในการใช้ชีวิตในกรุงเทพมากกว่ารอบอื่นๆ และวิธีการในการเดินทางของผมก็ต่างจากรอบอื่นๆพอสมควร รอบนี้ในกรุงเทพมหานครผมเลือกที่จะเดินมากกว่าเลือกที่จะใช้บริการระบบขนส่งสาธารณะเหมือนเช่นทุกครั้ง และมันทำให้ผมรู้ว่ากรุงเทพก็ไม่ใหญ่โตไปกว่าที่ผมคิด การไปไหนมาไหนในกรุงเทพ ด้วยการเดินแล้วนอกจากจะประหยัดเวลาและได้ออกแรง ยังทำให้ผมได้เห็นอะไรหลายๆอย่างในมุมองที่การนั่งรถไม่สามารถให้ผมเห็นได้

ผมเดินจากพระรามหนึ่งไปวรจักรและเดินจากวรจักรผ่านเวิ่งนาครเกษมไปเรื่อยๆจนไปถึงเยาวราชระหว่างทางผมบันทึกภาพไปเรื่อยๆด้วยกล้องในมือผมเดินธุระผ่านตรอกน้อยใหญ่ระหว่างทางโดยไม่สนว่ามันจะไปโผล่ตรงไหน ในห้วงอารมณ์หนึ่งผมเห็นกรุงเทพไม่ได้ต่างอะไรไปจากจังหวัดที่ผมอยู่ ย่านบางย่านเต็มไปด้วยคนแก่และเงียบเหงา มันเหงาใจชะมัด ผมเห็นภาพที่คนชราสองสามคนจับกลุ่มนั่งหน้าบ้านในเวลากลางวัน บทสนทนาไม่ได้มากมาย นอกจากสายตาเศร้าๆที่มองรถผ่านไปมาเต็มถนนท่ามกลางเมืองที่เจริญอย่างรวดเร็ว

ผมสงสารจับใจ และรู้สึกโชคดีพิกล อย่างน้อยคนแก่ที่บ้านผมก็มีลูกหลานห้อมล้อมทั้งวันและอยากน้อยคนแกที่บ้านผมก็มีธรรมชาติ ต้นไม้และเสียงนกอยู่เป็นเพื่อนตลอดเวลา

บางครั้งเมืองใหญ่ก็พลากรายละเอียดสำคัญสำหรับชีวิตไป ความสะดวกสบายในวิถีชีวิตของคนเมืองกรุงมันมากมายในขณะที่วิถีชีวิตเหล่านั้นมันทำให้ความเคยชินบางอย่างเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ความสะดวกมักทำให้เรานิสัยเสีย

กรุงเทพรอบนี้ไม่ได้น่ากลัวกว่าที่ผมคิด
แต่กรุงเทพกลับทำให้ผมสงสารคนในนั้นสุดหัวใจ

ด้วยรัก

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply