ของเล่นของผม, รูปถ่าย, ว่าด้วยเรื่องราวในชีวิต, เรื่องทุกเรื่องของทุกเรื่อง

สวัสดี

มีนาคม 8, 2016
ฝอยทองเป็นแมวที่บ้าน เพิ่งเสียชีวิตเมื่อต้นปี

ห่างหายจากเขียนเรื่องบันทึกในนี้ไปนาน
มีหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีและไม่ดีขึ้น อันเป็นปกติของความเป็นปกติอยู่แล้ว

ผมเขียนเรื่องหลายเรื่องไว้ในนี้แบบไม่ได้เปิดเป็นสาธารณะ และจากความสวยบางประการ เรื่องเหล่านั้นพาลหายไปหมด บันทึกถึงเธออันเป็นที่รักกว่าหลายตอนก็หายไปเสียเกลี้ยง หวนให้นึกว่านี่แหละความสะดวกสบายของดิจิตอลพอลงว่าหาย ก็พาลหายไปหมด ถ้าได้พิมพ์ใส่พิมพ์ดีดไว้ก่อน เก็บไว้ในที่ดีดี มันคงจะไปไม่พาลหายไปดื้อๆแบบนี้

พูดถึงพิมพ์ดีด
ขึ้นปีใหม่มานี้ผมก็ทำสนธิสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะไม่ใช้กล้องดิจิตอลถ่ายภาพ (ถ้าไม่จำเป็น) ก็ลงว่าผมถ่ายกับฟิล์มเสียทั้งหมด เมื่อตัดสินใจว่าจะถ่ายกับฟิล์ม ผมก็เลยต้องทำให้มันจบครบกระบวนการจะได้คุมคุณภาพที่ออกมาได้ ในคราวนี้ก็เลยต้องกลับมาล้างฟิล์มจริงจังอีกรอบ เรียกว่าขึ้นปีใหม่สองสามเดือนมานี้ผมก็วุ่นวายกับการเปลี่ยนระบบการถ่ายภาพของตัวเองจากดิจิตอลมาเป็นฟิล์มอยู่พอสมควร

การถ่ายภาพด้วยฟิล์มนี่นับว่ามีข้อดีหลายอย่าง ไม่พักพูดถึงคุณภาพของภาพให้รำคาญใจ ไม่ต้องข่มกันว่าอะไรดีกว่าอะไรระหว่างดิจิตอลกับฟิล์ม ถ้าถามผมผมตอบได้ร้อยเปอร์เซนเลยว่า ดิจิตอลดีกว่าแน่อน แต่ความรู้สึกมันสัมผัสได้อย่างชัดเจน หลายครั้งที่ผมถ่ายภาพกับดิจิตอลพอกดชัตเตอร์เสร็จตาก็มองหลังกล้องทันทีว่าภาพที่ถ่ายออกมาเป็นอย่างไรบ้าง สวยมั้ย เสียหรือเปล่า ต้องชดเชยแก้ไขตรงไหนบ้าง แต่พอเป็นฟิล์มหลังจากกดชัตเตอร์ผมก็ไม่จำเป็นต้องมองกล้องทำให้ผมได้ใส่กับสิ่งที่อยู่ข้างหน้ามากขึ้น ทั้งตัวแบบ อารมณ์ ความสวยงามและความรู้สึกที่อยู่ตรงหน้า

เรื่องหลังการถ่ายก็เหมือนกัน ดิจิตอลผมถ่ายเป็น RAW เอาลงคอมลากใส่โปรแกรม Lightroom เป็นอันเสร็จสรรพออกมาสวยงามชวนมองเสียตั้งแต่ตอนนั้น ส่วนฟิล์มนี่ถ่ายเสร็จกลับบ้าน ต้องเอาฟิล์มใส่ถุงมืดโหลดใส่แทงค์ล้างฟิล์ม จัดหาน้ำแข็งมาปรับอุณภูมิล้างเขย่าๆอยู่คนเดียวในห้องน้ำ (ผมสาบานได้ว่าเป็นความรู้สึกที่โคตรน่าเบื่อและถามตัวเองทุกรอบว่ามาถ่ายฟิล์มทำไมว่ะ) พอได้ทีก็เอามาตากในตู้ ต้องทิ้งว่าค่อนคืนถึงจะหยิบเอามาแสกนเป็นไฟล์ดูในคอมได้ แล้วที่ตลกคือไอเจ้าไฟล์ที่แสกนมาจากฟิล์มนี่ ดูตอนนั้นไม่สวยนะ ต้องทิ้งไว้สักพักสามสี่วัน ยิ่งนานกว่านั้นก็ยิ่งดี แล้วมาเปิดไฟล์ดู ภาพเดียวกันแต่ทำไมความรู้สึกมันดูดีขึ้นกว่าตอนล้างเสร็จใหม่ๆว่ะ อันนี้ก็ไม่เข้าใจสักที

สรุปเสียให้สั้นสักบรรทัดก็พอจะบอกได้ว่า การถ่ายฟิล์มเป็นการฝึกให้ผมเป็นคนใจเย็นได้ดีที่สุด

 

แมวตัวนี้กระโดดไปมาหน้าร้านกาแฟ ผมเล็งอยู่นานกว่าจะถ่ายได้

แมวตัวนี้กระโดดไปมาหน้าร้านกาแฟ ผมเล็งอยู่นานกว่าจะถ่ายได้

มาเล่าเรื่องราวในชีวิตในช่วงที่ผ่านมากันดีกว่า เรื่องที่ดีที่สุดในปีที่ผ่านก็คงจะเป็นเรื่องที่ผมเจอคนที่ผมจะรักเขาไปตลอด และที่สำคัญเค้าก็รักผมเช่นกัน 😀 นับเป็นสิ่งที่ดีในปีที่ผ่านมาของผมเลยทีเดียว ส่วนเรื่องไม่ดีก็คงจะเป็นโปรเจคที่ตั้งใจจะทำอะไรดีให้บ้านเกิด แต่ต้องมาชะงักเพราะความไม่พร้อม ก็ได้แต่คิดในใจว่าเอาเหอะ เราต้องถอยสักก้าวเพื่อที่ก้าวไปให้ไกลกว่าเดิม เป็นบทเรียนราคาแพงที่สุดสำหรับผมในปีที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะเงินที่ผมลงไป แต่ในแง่ของการตัดสินใจในฐานะหัวหน้าและการทำงานกับคนผมทำผิดพลาดไปหลายอย่าง ผมใจร้อนไปหลายเรื่อง และผมได้เรียนรู้อยากที่สุดกว่าการเริ่มต้น คือการที่เราต้องหยุดทำอะไรสักอย่างที่เราคาดหวังกับมันไว้อย่างเต็มที่ เป็นปีที่มีเรื่องราวหลากพอดู

ปีที่แล้วผมเดินทางไปต่างประเทศราวสองหรือสามประเทศ ไปต่างจังหวัดอีกประมาณยี่สิบจังหวัด ก็นับว่าในขณะที่เรายุ่งกับงานหลากหลายก็ยังมีเวลาให้ได้เดินทางไปทำในสิ่งที่ตัวเองชอบอยู่เสมอ ทั้งจังหวะและโอกาสหลายๆอย่างที่อำนวยถือว่าโชคดีพอสมควร ปีนี้คงได้เดินทางมากกว่าปีก่อนเพราะแผนการเดินทางวางไว้ล่วงหน้าเสียหลายทริป ประกอบกับลดงานหลายๆอย่างลงไป ทำให้ความรับผิดชอบลดลงไปหลายสิบเปอร์เซ็น เวลาว่างก็เลยเข้ามาแทนที่ ถ้าไม่เหตุการณ์อะไรที่ร้ายแรงมากก็คงจะเป็นปีที่ได้เดินทางหลายที่ตามที่ตั้งใจไว้

เวียนมาเขียนไว้เท่านี้ก่อน เว็บผมมีปัญหายังแก้ไม่จบสิ้น
วันหลังจะมาให้ยาวกว่านี้

รัก
มีนาคม 2559

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply